صد  غنچه ی ُگل  در رُخ زیبای  تو بینم

چون ُ گُل به چَمن روی دل آرای تو بینم

گر  بلبلِ   باغت  به  صفا  بهرِ  من  آید

در   باغ  و چمن  گوهرِ  یکتای  تو بینم

با   دیدنِ  رُ خسارِ  تو  و  چشم ِ سیاهت

دل  را   ز  وفا   غرقِ   تمنای  تو   بینم

آمد  به   تماشای  رُخت  این   دل   تنگم

در  پرده    مرو  تا  رُخِ   زیبای  تو   بینم

بی روی  تو شد اشک روان از دل و جانم

باز آ  که  دل  و  جان همه در پای تو بینم

من  مهر  و  وفا   بهر ِ دلم  از  تو   ندیدم

ترسم   به  خطا   روی  ُ گل آرای  تو  بینم

شاید   شود  از   روی  کرم   پیشِ  من آئی

تا   عشق  و  جنون  از دلِ  شیدای تو بینم

خواهم  چو  نظر   دست  بدامانِ  تو  باشم

در  روی   سرم  سایه ی  رعنای   تو بینم

از آتش غم سوخت دل و  دیده ام امشب

با هجر  دل و  درد دل همسایه ام امشب

چون  روی تو از پرده ی جانم بدر افتاد

با  روی  دل انگیز  تو مستانه ام  امشب

گر  روشنی  دل شود  از  شمع  وجودت

در گرد  گل   باغ   تو  پروانه ام   امشب

اگر  از  دیده نبینم رخ و آن چشم سیاهت

با چشم تر و  اشک  غم همسایه ام امشب

از  پرده  برون  آی و  بدر کن غم  ما  را

تا مست و خراب  از می و پیمانه ام امشب

چون بانگ غمم بر تو رسید از غم هجران

با ز  آی  و ببین  قصه و  افسانه ام امشب

از بس که سرشک غمم از دیده روان شد

با  اشک  غم انگیز  تو  بیگانه ام  امشب

گر یاد  تو در عشق نظر عین جنون است

از  یاد  تو و عشق  تو  دیوانه ام   امشب

چرا  ای گلستان   من به  باغِ   من   نمی آئی

تو  رفتی  در  بهار و  در خزانِ  من  نمی آئی

من  از عشقِ تو میدانم که جانم  میرسد بر لب

چرا  ای   مرهم   جانم  به   بالینم    نمی آئی

تو در  بیداری عشقم  نمودی روی خود پنهان

چرا  بهرِ  دلِ  تنگم به  خوابِ   من   نمی آئی

من از سرگشتگی روزی نهادم دل به رخسارت

که  دانم  بعد  از این  هرگز  بدیدارم  نمی آئی

گهی بر سر رود شوری گهی افتد به دل نوری

چرا  ای  نازنین  یارم  به  سامانم    نمی آئی

سخن  تا  کی توانم  گفت ز درد و رنج هجرانم

که  گر  گویم  ز  هجرانم  به  درمانم   نمی آئی

مرا افکندی از عشقت به خاکِ عشق خود روزی

ندانستم  که  از  کویت    سراغِ    من   نمی آئی

بپای  عشقِ  تو  سوزم  و یا سازم  ز  هجرانت

اگر  چه  دانم  ای  بلبل  به  باغِ  من   نمی آئی

ز عشق و مهرِ تو هر شب فتد عکسِ تو بر جانم

نظر  با   او  بگو  امشب  چرا  در  من   نمی آئی

بی تو روزی سیه از جور و جفا دارد دل

بی تو این زمزمه با عرشِ خدا دارد دل

بی تو مجنون صفت بر سرِ کوی تو مدام

خاکِ کوی تو به سر بهر دوا دارد دل

بی تو در محفلِ شمع و گل و پروانه کنون

شرحِ هجران تو با باد ِ صبا دارد دل

بی تو   امشب  ز   خیالِ   رخِ  جانانه ی  تو

خبر از درد و غم و رنج و فنا دارد دل

بی تو هر دم به سرِ کوی تو چون مرغِ سحر

گِله از تاب و تب و عشق و بلا دارد دل

بی تو  شب تا  به سحر از  غمِ  هجرانِ تو باز

ناله ها از تو و از جور و جفا دارد دل

بی تو چون سوخته ام زآتشِ غم در ره دل

نظری  بر  نظر  و بر غمِ  ما دارد  دل

من  ز وفا گشود ه ام  پر به  سوی هوای تو

تا  که  شود   ز  دل مرا  درد   من  و دوای تو

تو  به  جنون  کشیده ای  این  دل  بیقرار من

من  به  جنون  نمیکشم  آن  دل  بی وفای تو

تو به جفا کشانده ای عشق من و وفای من

من  به  بلا   فتاده ام   از  بر  آن  جفای   تو

گر چه به دل نهاده ای قهر من و عتاب  من

من  به  دلم  نهاده ام  عشق  تو  و  هوای تو

گر که  کنی برون  مرا از دل و از سرای خود

دل  نکند  ز  جان  و  دل  تَرک  تو و سرای تو

باده ی  دلگشای  من  چاره   نکرد   کار  من

هیچ  ندارد  این  دلم  چاره ای  جز  دوای  تو

گر  که  رود  ز  دیده ام   چشم  تو  و نگاه تو

از  دل  من   نمی رود  یاد   تو   و   نوای   تو

گرچه ندارد آن  دلت  با   دل   من  سخن ولی

باز  منم   به  یک  سخن زنده   شوم برای تو

سایه ی گل رسد به من گر که کنی نظر به من

باز  بیا  به  باغ  من  تا  که   شوم   فدای    تو

بَبین  ای  دِل  که  مِن بی تابم اَمشو

ز   هِجران   تِه   مِن  حیرانِم   اَمشو

اِنی  ای  دِلبرم  در   خوابم  هر   شو

نکان  ا ز   خو   مِره   بیدارِم   اَمشو

مِه  دِل  از  عشق  تِه  نا  خوش بَویه

بیِه    تِه َ   مِه   پَلی   بیمارِم    اَمشو

صباحی تا به شو ونگ کامبه مِن ونگ

تِره   کامبِه   صدا    از   بامم   اَمشو

بَدیمه   مِن   تِره    در    شوم   مَهتو

خودم  دومبه  که  مِن  در  دامَم  اَمشو

ِتره     بهر    خُدا     کامبه     سفارش

بَزن  لَس  لَس   تِه   تَش  بر جانَم اَمشو

مِه   چِشم  سوئی  نِدارنه  در  ره عشق

بیه  روشن    هِکان   این   راهم   اَمشو

ز   دوری   تِه    مِن    طاقِت     نِدارمِه

چِوه   چون   گُل   نِنی   د ر  باغم اَمشو

ز   دست  مِ   دِل   و  نا    خِوشی    دِل

رسنه    بر     جهون     فریادم    اَمشو

بئوتمه    ا ی    نظر   مِن  هم  تِه واری ِ

ز    عشقِ   تِه    بدل   بی تابم    اَمشو